یک عیب

من آدم حسودی هستم. با اینکه در ظاهر نشون نمی دم ولی در باطن باهمه اطرافیانم رقابت می کنم . لذا اگه یه عده قوی دورم باشند منهم پر کارتر و پرانرژی تر خواهم بود. شاید اینو قبلا هم گفته باشم.

به دلایل فوق وقتی کنار دوستان قدیمی ام جمع می شن احساس سرخورده بهم دست می ده.

مثلا وقتی با بچه های دبیرستان دو هم جمع میشیم من خیلی خوب حس شکست و سرخورده پیدا می کنم.

بین اونها من نسبتا شاگرد اول بودم. و از همه درس خونتر و باهوش تر بودم. ولی بعضی شغلها پولس تر است. مثلا دوستم وکیل است. درآمدش بیشتر.

اون یکی بورسیه رفته فلان سازمان. والان مدیر شده و وضعش بهتره و بقیه هم حدودا همینطور.

آدم خیلی باید رو خودش کار کنه تا تکلیفش با خودش معلوم باشه و بعدا غصه نخوره.

فکر کنم دخترها و زنها هم همینطور باشند.

فکر کن شاگرد اول کلاس و یا خوشگل کلاس باشی بعد ببینی بقیه شوهرهایی بهتر پیدا کردند و یا اینکه بابات نگذاشته درس بخونی ولی اونها خوندند.

در کل حفظ موقعیت بهتر خیلی سخته.

خدا کنه آدم هیچوقت از بالا پایین نیفته